یک تکه ریسمان در دندانه های چرخ دادگستری

یک تکه ریسمان در دندانه های چرخ دادگستری

منزل
تماس

	شنبه ۱ فروردین ،۱۳۸۸
	هم بگو تو،هم تو بشنو،هم تو باش...
	پنهان مشو که روی تو برما مبارک است نظاره تو بر همه جان ها مبارک است یک لحظه سایه از سر ما دورتر مکن دانسته ای که سایه عنقا مبارک است ای بستگان تن به تماشای جان روید آخر رسول گفت تماشا مبارک است ای صد هزار جان مقدس فدای او کاید به کوی عشق،که آنجا مبارک است بر خاکیان جمال بهاران خجسته باد بر ماهیان تپیدن دریا مبارک است... "حضرت خداوندگار مولانا جلال الدین محمد بلخی" هیچ نمی گویم جز همان که خداوندگار ما گفت: تا نزاید بخت نو فرزند نو خون نگردد شیر شیرین، خوش شنو *************************************** برای"جنگل کوه"پایتخت نشین دیریست که در جوش و خروش ام بانو در جستن تو خانه به دوش ام بانو باران بدن توست برایم،باید بارانی خویش را بپوش ام بانو این طرف محض سکوت و آن طرف تر جیغ بو آسمان در رفت و آمد،خانه در تعلیق بود "من نمی رفتم به غربت،تو فرستادی مرا" کوچه لبریز صدای غربت عاشیق بود بوسه باران کردمت،لبریز لب-ریزی شدیم این بهار ما میان فصل آلاچیق بود جز من و تو که دچار سکر اندام هم ایم هر که آمد در نگاه دین ما زندیق بود من شدم مدهوش چشمانت،تو هم بیهوش من ما به هم مشغول و اما وقت در تضییق بود ناگهان سیل کلاغان آمد وشب دررسید ناگهان صبح رسیدن زیر تیز تیغ بود... من چگونه باید این کابوس را باور کنم با که گویم-آه-حاصل جمع ما تفریق بود...؟؟؟ سعید رضادوست**
	¤ نوشته شده توسط سعید رضادوست : ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ
	پيام هاي ديگران ()

	دوشنبه ٢٧ فروردین ،۱۳۸٦

	دوش چیزی خورده ام افسانه است هرچه می آید زپنهان خانـــــــه است (حضرت خداوندگار مولانا جلال الدین) و چکیده که بگویم دلیل نیامدن ام در این زمان طولانی آن بود/هست،که «سخت خاک آلود می آید سخن» همین!! دور صدای گم شده ی مبهم درخت،در سایه ی پر از ترک تیشه گریه کرد باران گرفت.اشک خدا بر زمین چکید.بر گونه های سرخ زمین ریشه گریه کرد جنگل سکوت بغض مه آلوده را /شکست/شیری که غیرت نفس هر درخت بود شبنم نشست بر قدم آهوی گریز؛طوفان رسید و شیر نر بیشه گریه کرد همواره ریل طعم رسیدن نمی دهد،گاهی صلیب در رگ هر ریل جاری است مثل شبی که در سفر جلجتای پیر،سوت قطار ضجه زد و گیشه گریه کرد... اندام مرگ روی زمین خیز می کشید،چشم پسر پر از هیجان حضور شد پر بود سطح پنجره ها از بخار درد،ترکید بغض پنجره و شیشه گریه کرد سعید رضادوست
	¤ نوشته شده توسط سعید رضادوست : ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ
	پيام هاي ديگران ()

	سه‌شنبه ٢۱ شهریور ،۱۳۸٥

	بس ستاره ی آتش از آهن جهیـد وین دل سوزیده پذرفت و چـشید لیــک در ظلمت یکــی دزدی نهان مــی نهد انگشت بر استـــــارگان می کشد استـارگان را یک به یک تا کــه نفروزد چراغــی بر فــــلک «حضرت خداوندگار مولانا جلال الدین» این روزها آن قدر گیج او ضاع ام که تمام اقیانوس ها در دلم شور می زنند.وقتی به این راحتی روزنامه ای توقیف می شود،وقتی که روزنامه ی رسمی این مملکت می نویسد«کلیه ارزان شد»،وقتی که ماموران حفظ امنیت نمی توانند سلامت یک سخنران و سخنرانی را تامین کنند، وقتی که حتی می ترسی حرف هایت را با دیوار در میان بگذاری،باید به واژه هایی بسنده کنی که روزی اشک های تو را همدم بوده اند و دل ببندی«از آب های جهان، به سراب های جهان.» یک تکه آسمان که به جز سنگ و چوب نیست *لعنت بر این همیشه که غیر از غروب نیست* *« یک مشت نور سرد» که پاشیده آفتاب* یک دسته قارقار که در چارچوب نیست نت های چوب در بدن ام جیغ می کشند پتک است می زند به هدف، دار.......کوب نیست پوتین درد روی تن ام راه می رود خاک این چنین که من شده ام پای کوب نیست بندر همیشه یک غزل حافظانه است این جا به لحن نقشه ی کشور جنوب نیست... می خواستم برای شما درد دل کنم اما ببخش،حال من انگار خوب نیست سعید رضادوست «مشتی نور سرد»نام کتابی از دکتر ضیاءموحد است.
	¤ نوشته شده توسط سعید رضادوست : ٥:٤۱ ‎ب.ظ
	پيام هاي ديگران ()

	سه‌شنبه ۱٠ امرداد ،۱۳۸٥

	سخت خــاک آلود می آیدسخن آب تیــــــره شد سر چه بنـد کن تا خدایش باز صاف و خوش کند او که تیــره کرد هم صافش کند «حضرت خداوندگار مولانا جلال الدین» یک غزل تقدیم به سیمین بهبهانیبا آرزوی سلامتی روزافزونش: هیجان در نگاه خیسش بود،می چکید از سرش حروف درد اقیانوس بوی خون می داد،غرق در لکه های قرمز و زرد لحظه ها با شتاب می رفتند،فکر می کرد به هجوم و گریز برق شمشیر با صدای هراس،چقدر سخت بود روز نبرد روز تلخی که مرگ یک نام عادی مثل هر چه دیگر بود باد اجساد مثله را آرام دور از دیده ها کفن می کرد... کاغذی را درون شیشه گذاشت،بعد آن را به دست موج سپرد قارقار کلاغ دور از دست تلخی طعم مرگ را آورد *************** دوره گرد همیشه ی بندرشیشه ای کهنه را به تور انداخت -چقدر یک عتیقه می ارزد؟-نیش خندی نشست بر لب مرد شیشه را ناشیانه می چرخاند،کاغدی از درون آن افتاد روی کاغذ نوشته بود به خونقهرمان هر چه زودتر برگرد *سعید رضادوست*
	¤ نوشته شده توسط سعید رضادوست : ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ
	پيام هاي ديگران ()

	سه‌شنبه ۱٦ خرداد ،۱۳۸٥

	يوسف توفيق در چاه اوفتـاد عقبه ای دشوار در راه اوفتاد (حضرت عطار) با احترام به ابرهايی که تمام مرا در آغوش گرفته اند؛ سياه قارقاری در غروب خيس پاييزی صدای گنگ هق هق يا شبيه اينچنين چيزی دهان کلبه از پرواز جغدی لال لبريز است درون کلبه تختی /نيست/ فرشی،صندلی ،ميزی... ومرد گيج غمگينی که مدت ها به سر دارد هوای عشق بازی با مترسک های جاليزی هجوم موريانه ها به قلب آدم چوبی به ياد جنگ های سخت جان فرسای چنگيزی دوباه از خودش پرسيد«آيا می توانی که برای لحظه ای خود را از اين شاخه بياويزی؟، هميشه فکر می کردی که بی او زندگی مرگ است تصور کن کسی را که به رويش خاک می ريزی چه فرقی می کند آيا؟ بخارا،قونيه،تهران هوا طعم لجن دارد بدون شمس تبريزي...» ******** طناب از شاخه آويزان به دور خويش می چرخد طناب لحظه های درد، در هنگام خون ريزی. سعيد رضادوست**
	¤ نوشته شده توسط سعید رضادوست : ۱٢:٢٤ ‎ب.ظ
	پيام هاي ديگران ()

	سه‌شنبه ۱٤ مهر ،۱۳۸۳

	سلام. جان همچو مسيح است به گهواره ی قالب آن مــــــــريم بندنده ی گهواره ی مـــا کو؟ با يک غزل در خدمتتون هستم: نگاه يخ زده ام بر تراش زن افتاد شباهتی ازلی بين سيب و تن افتاد سکانس اول اين فيلم:مريم قديس صليب وار نگاهش به روی من افتاد ميان اين دو وطن،اين دو ابر آبی پوش هميشه،در همه جا، مرز پيرهن افتاد از آن به بعد نگاهم به طرح روسری اش فقط ميـــان فضـــای يخ ترن افتاد ******** نما:ترن،وزش روسری به صورت باد و حرف های قشنگی که از دهن افتاد. سعيد رضادوست**
	¤ نوشته شده توسط سعید رضادوست : ٩:۱٧ ‎ق.ظ
	پيام هاي ديگران ()

نویسندگان
سعید رضادوست

آرشیو وبلاگ
۱۳۸۸/۱/۱
۱۳۸٦/۱/٢٥
۱۳۸٥/٦/۱۸
۱۳۸٥/٥/٧
۱۳۸٥/۳/۱۳
۱۳۸۳/٧/۱۱

لینک دوستان
مثل کسی که کيست
بهار اندام
تکرار نام ديگر تکرار است
مثل رنگ بی رنگی
وبلاگ فارسی
قالب وبلاگ
اخبار جهان
اخبار فاوا
تالارهاي گفتگو
خرید اینترنتی

خروجی وبلاگ

پشتيباني

[ منزل | قديما | تماس ]